Archive for February, 2015

On Wednesday, 25.02.2015, when we commemorate the St. Meletius, archbishop of Antioch; St. Alexis, metropolitan of Moscow; Venerable MarySt. Anthony II, patriarch of Constantinople and St. Kalia, at the monastery of St. Prohor Pchinski, a Holy Liturgy of the Presanctified Gifts was served and the faithful who undertook the feat of 3 day deprivation of water and food, partook in the Holy Gifts of Christ.  (more…)

On the Sunday of Forgiveness, 22.02.2015, when we commemorate the Martyr Nicephorus of Antioch and the Hieromartyr Peter Damascene, bishop of Damascus, at the monastery of St. Prohor Pchinski, a Holy Liturgy was served and the faithful partook in the Holy Gifts of Christ. After the Liturgy, the faithful asked forgiveness from each other, so they may start the Great Lent with cleansed heart and bright mind.  (more…)

Today is the feast of the Meeting of the Lord. In Macedonian the word happiness originates from meeting, encountering, above all, with the Lord. This is where our today’s feast comes form together with the touching words: Lord, now lettest thou thy servant depart in peace, according to thy word:
30 For mine eyes have seen thy salvation,
31 Which thou hast prepared before the face of all people;
32 A light to lighten the Gentiles, and the glory of thy people Israel. (Luke 2, 29-32) and to His mother “Behold, this Child is destined for the fall and rising of many in Israel, and for a sign which will be spoken against 35 (yes, a sword will pierce through your own soul also), that the thoughts of many hearts may be revealed.” (Luke 2, 35), spoken by the mouth (heart) of the righteous Simeon who had been waiting for this event for three hundred years and when the time came for it to happen, despite his elderly’s weakness, rushed to the temple to meet with the Lord, for The Lord, as an incarnate God, a Godman, was supposed to be brought as a baby by his parents. Then he recognized Him, although noone had ever seen Him, and accepted Himon his hands and had Him. HIs wish was fulfilled for which constantly lived and waited for.

Today’s feast is dedicated to the memory of the rightful Judgment of God, as a preparational week before the Great Lent for the celebration of the glorious Christ’s resurrection.

In today’s Gospel, the king, i.e. God divides the people into sheep and goats, that is, good and bad. To God we are all the same. God does not make difference between people. Black or white, Macedonians or Serbians, Australians or some African tribe, to Him we are all the same and we are all created by God’s image and for eternal and loving communion with Him, the alive and eternal God. The only difference that He makes is the division of good and bad people. However, it is us that make such division, by our own choice of the way we live our lives. But let us be careful, we are not to divide people and determine who is good and who is bad, but leave this to the all-righteous judgment of God, which we don’t know, for the judgment of God is beyond our fallen logic.

If we connect both events, one from the past and the other from the future, we come to a mutual point, which is the present and eternity, that is, the present determines eternity.

The way we treat people in our daily lives in the same way we treat God. For God identifies Himself with each one of us: If we have done any good, to Christ the Lord we did it and if we haven’t done any good to someone, we didn’t do it to Christ the Lord. … ‘Assuredly, I say to you, inasmuch as you did it to one of the least of these My brethren, you did it to Me.’ (see Matthew 25, 35-40)
Some say they have not done any wrong, that they have not wronged to anyone, bu I will say they haven;t done any good either. The absence of good is in itself something bad. If you take light from the day, darkness will come. Where there is no light there is darkness. Wherever there is no good, there is evil.

Through our concrete good deeds our heart gets cleansed from the passions and there, in the cleansed heart, we meet God and our joy and happiness id immeasurable. We see the face of God and we rejoice.

If on the other hand, we have been doing bad, that is, we have not done any good, then we cannot find the place of our heart and consequently we may not see God and become happy. This the origin of all of our misfortunes, sufferings, sorrows, darkening, depressions, because of lack of meeting God. And when the time comes for the righteous judgment of God, then we will have to see God face to face and then this meeting with Him shall turn into a bitter and eternal pain.

Therefore we should seize the moment and do concrete good deeds in order to become able to inherit the Kingdom of Heaven and the eternal joy, instead of being put aside in hell into utmost darkness and eternal pain. Let the merciful God, by the prayers of the righteous Simeon and the prophetess Ana give us strength in it. Amen!

Денес е празникот Сретение Господово. Зборот среќа произлегува од зборот сретение, среќавање, пред се со Господа. Од тука е денешниот наш празник Сретение и оние трогателни зборови: Сега го отпушташ Својот раб со мир, Владико, според зборовите Твои, зашто очите мои го видоа спасението Твое, што си го приготвил пред лицето на сите народи, светлина за просветлување на незнабошците и слава на Твојот народ Израилот (Лука 2, 29-32) и кон Неговата Мајка: Еве, Овој лежи за паѓање и подигање на мнозина во Израилот, и е знак против Кого ќе се говори. А и на Тебе Самата меч ќе Ти ја прободе душата, за да се откријат помислите на многу срца (Лука 2, 35), изречени од устата (срцето) на праведниот Симеон кој триста години го чекал тој настан и кога дошло време да се оствари и покрај својата старечка немоќ, поитал кон храмот да се сретне со Господа, затоа што, како воплотен Бог, Богочовек, требаше да биде донесен како младенче од неговите родители. Тогаш тој го познал, иако никогаш не го видел, го примил во неговите прегратки и го имал. Му се исполнила желбата за која постојал и живеел и толку време ја чекал.

Денешниот ден е и посветен на споменот на праведниот суд Божји, како подготвителна седмица пред големите пости и прославувањето на славното Христово воскресение.

Во ова евангелие, царот т.е Бог, ги дели луѓето на овци и кози, односно, добри и лоши. За Бога, сите сме исти. Бог не прави никаква разлика кај луѓето. Црни и бели, македонци, срби, австралијани или било некое афричко племе, за него сите сме исти и сите сме создадени според Божјиот образ и за вечна и љубовна заедница со Него, живиот и вечен Бог. Единствена разлика што Тој ја прави меѓу нас е поделбата на добри и лоши. Па и таа разлика ние самите ја одредуваме избирајки како ќе живееме. Но да внимаваме, не ние да ги делиме луѓето и да одредуваме кој е добар, а кој лош, току сеправедниот суд Божји, кој незнаме каков е, зашто судот Божји е над нашата падната логика.

И ако ги поврзаме овие два настани, едниот од минатото, другиот од иднината, ќе дојдеме до една допирна точка, а тоа е сегашнината која е и вечност, односно, ја определува вечноста.

Каков е нашиот однос кон луѓето, таков е и нашиот однос со Бога. Затоа што Бог се идентификува со секој еден од нас: Ако сме правеле добро, на Христос Бог сме му направиле и ако не сме направиле некому добро, на Бога не сме му направиле. …Вистина, ви велам: доколку сте (несте) го направиле тоа на еден од овие Мои најмали браќа, Мене сте Ми го направиле“ (види Матеј 25, 35-40)
Некои викаат дека не грешат, на никому не направиле лошо, ама јас ќе речам, па не ни направиле ни добро. Отсуството на добро е само по себе лошо(то). Ако му ја одземиш светлината на денот, тогаш ќе настапи темнина. Каде нема светлина, темнина е. Каде нема добро, лошо(то) е.

Преку нашите конкретни добри дел се очистува нашето срце од страстите и таму, во очистеното срце, го среќаваме Бог и нашата радост и среќа е неизмерна. Го гледаме лицето на Бога и се радуваме.

Ако пак сме правеле лошо, односно не сме направиле добро, тогаш и неможеме да го најдеме местото на нашето срце и не можеме да го видиме Бога и да сме среќни. Од тука е потеклото на сите несреќи, страданија, тага, помраченија, депресии, од немањето и несреќавањето со Бога. И кога ќе дојде времето на праведниот суд Божји, тогаш ќе мораме да се видеме лице со лице со Бога и тогаш таа наша средба ќе биде за нас нестеќ(н)а и вечна мака.

Затоа треба да го фатиме моментот и да вршиме конкретни добри дела за да го наследиме царско небесно и вечната радост, и да не бидеме отстранети во пеколот во крајната темница во вечните маки. Нека милостивиот Бог, по молитвите на праведниот Симеон и пророчицата Ана, ни давам сила во тоа. Амин!

On the Sunday of the Last Judgment, 15.02.2015, when we commemorate The Meeting of Our Lord, God and Saviour Jesus Christ and the New Martyr Jordan , at the monastery of St. Prohor Pchinski, a Holy Liturgy was served and the faithful partook in the Holy Gifts of Christ. (more…)

To some who were confident of their own righteousness and looked down on everyone else, Jesus told this parable: 10 “Two men went up to the temple to pray, one a Pharisee and the other a tax collector. 11 The Pharisee stood by himself and prayed: ‘God, I thank you that I am not like other people—robbers, evildoers, adulterers—or even like this tax collector. 12 I fast twice a week and give a tenth of all I get.’

13 “But the tax collector stood at a distance. He would not even look up to heaven, but beat his breast and said, ‘God, have mercy on me, a sinner.’

14 “I tell you that this man, rather than the other, went home justified before God. For all those who exalt themselves will be humbled, and those who humble themselves will be exalted.” (Luke. 18, 9, 14)

Through the example of the tax collector and the Pharisee we can see two models of spiritual life. (more…)

А на оние, што беа уверени во себе дека се праведни, и ги презираа другите, им ја кажа оваа парабола: Два човека влегоа во храм да се помолат; едниот фарисеј, а другиот митник.Кога застана, фарисејот вака се молеше во себе: »Боже, Ти благодарам што не сум како другите луѓе: разбојници, несправедливи, прељубодејци, или како овој митник. Постам двапати во седмицата, давам десеток од сè што придобивам.« А митникот стоеше оддалеку; не смееше дури (н)и очите да ги подигне кон небото, туку се удираше в гради и велеше: »Боже, биди милостив спрема мене грешниот!« Ви велам: дека тој си отиде дома повеќе оправдан, отколку оној; зашто секој што се воздига, ќе биде понизен, а кој се понизува ќе биде воздигнат.” (Лк. 18, 9, 14)

Преку примерот на митарот и фарисејот, гледаме два модели на духовен живот. (more…)

On the Sunday of the Publican and the Pharisee, 01.02.2015, when we commemorate Saint Macarius the Great; Venerable Macarius of Alexandria; Saint Arsenius, Bishop of Krf; St. Mark, Archbishop of Ephesus; Blessed Theodore, at the monastery of St. Prohor Pchinski, a Holy Liturgy was served and the faithful partook in the Holy Gifts of Christ.

The Pharisees were known as outstanding people among the Jews. But rather than following the word of our Lord, by heart, they did everything only to be noticed by people “did all their works to be seen of men” (Matt. 23:5). On the other hand, the Publicans, who were collectors of the royal taxes and committed many sins and were seen by many as unjust. Therefore our Lord Jesus Christ used this parable to teach us all about the harm of pride and all the benefits of humbleness.