Christ is risen!


Truly He is risen!

The Resurrection of Christ is an event above all events.
A moment expanded into eternity and eternity distilled into a moment.
The Cross is the culmination of life.
And the Resurrection is a seal, a guarantee, promotion of the cross and Christ’s love.
He Who because of us suffered scoffing, spitting, beating, scolding and death upon the cross, could not be kept in the hell and not only that the hell could not keep Him, but it was not able to bear Him and was therefore crushed. With Christ’s descent into hell, the hell was disabled, so that everyone who believes and lives in Christ should have eternal life.
Until Christ’s Resurrection there was fear of death, but after Christ’s Resurrection, death simply turned into a passage. Pascha. Therefore, brothers and sisters, let us love Christ and accept Him with all of our hearts, because:
Christ is our God!
Christ is our love!
Christ is our reconciler!
Christ is our hope!
Christ is our life!
Christ is our everything!

Let us all assume Christ’s example and follow Him.
Let us glorify Him.
Let us forgive each other every transgression.
Let us love each other.
Let us hug one another and all together in one thought, one heart and one soul let us exclaim in a loud voice:
Christ is risen!
Truly He is risen!

This is the day of resurrection.
Let us be illumined by the feast.
Let us embrace each other.
Let us call brothers even those who hate us
And forgive all by the resurrection

Christ is risen from the dead,

Trampling down death by death,

And upon those in the tombs

Bestowing life!


(more…)

Today is the feast of the Meeting of the Lord. In Macedonian the word happiness originates from meeting, encountering, above all, with the Lord. This is where our today’s feast comes form together with the touching words: Lord, now lettest thou thy servant depart in peace, according to thy word:
30 For mine eyes have seen thy salvation,
31 Which thou hast prepared before the face of all people;
32 A light to lighten the Gentiles, and the glory of thy people Israel. (Luke 2, 29-32) and to His mother “Behold, this Child is destined for the fall and rising of many in Israel, and for a sign which will be spoken against 35 (yes, a sword will pierce through your own soul also), that the thoughts of many hearts may be revealed.” (Luke 2, 35), spoken by the mouth (heart) of the righteous Simeon who had been waiting for this event for three hundred years and when the time came for it to happen, despite his elderly’s weakness, rushed to the temple to meet with the Lord, for The Lord, as an incarnate God, a Godman, was supposed to be brought as a baby by his parents. Then he recognized Him, although noone had ever seen Him, and accepted Himon his hands and had Him. HIs wish was fulfilled for which constantly lived and waited for.

Today’s feast is dedicated to the memory of the rightful Judgment of God, as a preparational week before the Great Lent for the celebration of the glorious Christ’s resurrection.

In today’s Gospel, the king, i.e. God divides the people into sheep and goats, that is, good and bad. To God we are all the same. God does not make difference between people. Black or white, Macedonians or Serbians, Australians or some African tribe, to Him we are all the same and we are all created by God’s image and for eternal and loving communion with Him, the alive and eternal God. The only difference that He makes is the division of good and bad people. However, it is us that make such division, by our own choice of the way we live our lives. But let us be careful, we are not to divide people and determine who is good and who is bad, but leave this to the all-righteous judgment of God, which we don’t know, for the judgment of God is beyond our fallen logic.

If we connect both events, one from the past and the other from the future, we come to a mutual point, which is the present and eternity, that is, the present determines eternity.

The way we treat people in our daily lives in the same way we treat God. For God identifies Himself with each one of us: If we have done any good, to Christ the Lord we did it and if we haven’t done any good to someone, we didn’t do it to Christ the Lord. … ‘Assuredly, I say to you, inasmuch as you did it to one of the least of these My brethren, you did it to Me.’ (see Matthew 25, 35-40)
Some say they have not done any wrong, that they have not wronged to anyone, bu I will say they haven;t done any good either. The absence of good is in itself something bad. If you take light from the day, darkness will come. Where there is no light there is darkness. Wherever there is no good, there is evil.

Through our concrete good deeds our heart gets cleansed from the passions and there, in the cleansed heart, we meet God and our joy and happiness id immeasurable. We see the face of God and we rejoice.

If on the other hand, we have been doing bad, that is, we have not done any good, then we cannot find the place of our heart and consequently we may not see God and become happy. This the origin of all of our misfortunes, sufferings, sorrows, darkening, depressions, because of lack of meeting God. And when the time comes for the righteous judgment of God, then we will have to see God face to face and then this meeting with Him shall turn into a bitter and eternal pain.

Therefore we should seize the moment and do concrete good deeds in order to become able to inherit the Kingdom of Heaven and the eternal joy, instead of being put aside in hell into utmost darkness and eternal pain. Let the merciful God, by the prayers of the righteous Simeon and the prophetess Ana give us strength in it. Amen!

Денес е празникот Сретение Господово. Зборот среќа произлегува од зборот сретение, среќавање, пред се со Господа. Од тука е денешниот наш празник Сретение и оние трогателни зборови: Сега го отпушташ Својот раб со мир, Владико, според зборовите Твои, зашто очите мои го видоа спасението Твое, што си го приготвил пред лицето на сите народи, светлина за просветлување на незнабошците и слава на Твојот народ Израилот (Лука 2, 29-32) и кон Неговата Мајка: Еве, Овој лежи за паѓање и подигање на мнозина во Израилот, и е знак против Кого ќе се говори. А и на Тебе Самата меч ќе Ти ја прободе душата, за да се откријат помислите на многу срца (Лука 2, 35), изречени од устата (срцето) на праведниот Симеон кој триста години го чекал тој настан и кога дошло време да се оствари и покрај својата старечка немоќ, поитал кон храмот да се сретне со Господа, затоа што, како воплотен Бог, Богочовек, требаше да биде донесен како младенче од неговите родители. Тогаш тој го познал, иако никогаш не го видел, го примил во неговите прегратки и го имал. Му се исполнила желбата за која постојал и живеел и толку време ја чекал.

Денешниот ден е и посветен на споменот на праведниот суд Божји, како подготвителна седмица пред големите пости и прославувањето на славното Христово воскресение.

Во ова евангелие, царот т.е Бог, ги дели луѓето на овци и кози, односно, добри и лоши. За Бога, сите сме исти. Бог не прави никаква разлика кај луѓето. Црни и бели, македонци, срби, австралијани или било некое афричко племе, за него сите сме исти и сите сме создадени според Божјиот образ и за вечна и љубовна заедница со Него, живиот и вечен Бог. Единствена разлика што Тој ја прави меѓу нас е поделбата на добри и лоши. Па и таа разлика ние самите ја одредуваме избирајки како ќе живееме. Но да внимаваме, не ние да ги делиме луѓето и да одредуваме кој е добар, а кој лош, току сеправедниот суд Божји, кој незнаме каков е, зашто судот Божји е над нашата падната логика.

И ако ги поврзаме овие два настани, едниот од минатото, другиот од иднината, ќе дојдеме до една допирна точка, а тоа е сегашнината која е и вечност, односно, ја определува вечноста.

Каков е нашиот однос кон луѓето, таков е и нашиот однос со Бога. Затоа што Бог се идентификува со секој еден од нас: Ако сме правеле добро, на Христос Бог сме му направиле и ако не сме направиле некому добро, на Бога не сме му направиле. …Вистина, ви велам: доколку сте (несте) го направиле тоа на еден од овие Мои најмали браќа, Мене сте Ми го направиле“ (види Матеј 25, 35-40)
Некои викаат дека не грешат, на никому не направиле лошо, ама јас ќе речам, па не ни направиле ни добро. Отсуството на добро е само по себе лошо(то). Ако му ја одземиш светлината на денот, тогаш ќе настапи темнина. Каде нема светлина, темнина е. Каде нема добро, лошо(то) е.

Преку нашите конкретни добри дел се очистува нашето срце од страстите и таму, во очистеното срце, го среќаваме Бог и нашата радост и среќа е неизмерна. Го гледаме лицето на Бога и се радуваме.

Ако пак сме правеле лошо, односно не сме направиле добро, тогаш и неможеме да го најдеме местото на нашето срце и не можеме да го видиме Бога и да сме среќни. Од тука е потеклото на сите несреќи, страданија, тага, помраченија, депресии, од немањето и несреќавањето со Бога. И кога ќе дојде времето на праведниот суд Божји, тогаш ќе мораме да се видеме лице со лице со Бога и тогаш таа наша средба ќе биде за нас нестеќ(н)а и вечна мака.

Затоа треба да го фатиме моментот и да вршиме конкретни добри дела за да го наследиме царско небесно и вечната радост, и да не бидеме отстранети во пеколот во крајната темница во вечните маки. Нека милостивиот Бог, по молитвите на праведниот Симеон и пророчицата Ана, ни давам сила во тоа. Амин!

To some who were confident of their own righteousness and looked down on everyone else, Jesus told this parable: 10 “Two men went up to the temple to pray, one a Pharisee and the other a tax collector. 11 The Pharisee stood by himself and prayed: ‘God, I thank you that I am not like other people—robbers, evildoers, adulterers—or even like this tax collector. 12 I fast twice a week and give a tenth of all I get.’

13 “But the tax collector stood at a distance. He would not even look up to heaven, but beat his breast and said, ‘God, have mercy on me, a sinner.’

14 “I tell you that this man, rather than the other, went home justified before God. For all those who exalt themselves will be humbled, and those who humble themselves will be exalted.” (Luke. 18, 9, 14)

Through the example of the tax collector and the Pharisee we can see two models of spiritual life. (more…)

А на оние, што беа уверени во себе дека се праведни, и ги презираа другите, им ја кажа оваа парабола: Два човека влегоа во храм да се помолат; едниот фарисеј, а другиот митник.Кога застана, фарисејот вака се молеше во себе: »Боже, Ти благодарам што не сум како другите луѓе: разбојници, несправедливи, прељубодејци, или како овој митник. Постам двапати во седмицата, давам десеток од сè што придобивам.« А митникот стоеше оддалеку; не смееше дури (н)и очите да ги подигне кон небото, туку се удираше в гради и велеше: »Боже, биди милостив спрема мене грешниот!« Ви велам: дека тој си отиде дома повеќе оправдан, отколку оној; зашто секој што се воздига, ќе биде понизен, а кој се понизува ќе биде воздигнат.” (Лк. 18, 9, 14)

Преку примерот на митарот и фарисејот, гледаме два модели на духовен живот. (more…)

On the Sunday of the Publican and the Pharisee, 01.02.2015, when we commemorate Saint Macarius the Great; Venerable Macarius of Alexandria; Saint Arsenius, Bishop of Krf; St. Mark, Archbishop of Ephesus; Blessed Theodore, at the monastery of St. Prohor Pchinski, a Holy Liturgy was served and the faithful partook in the Holy Gifts of Christ.

The Pharisees were known as outstanding people among the Jews. But rather than following the word of our Lord, by heart, they did everything only to be noticed by people “did all their works to be seen of men” (Matt. 23:5). On the other hand, the Publicans, who were collectors of the royal taxes and committed many sins and were seen by many as unjust. Therefore our Lord Jesus Christ used this parable to teach us all about the harm of pride and all the benefits of humbleness.

(more…)


God became man, for man to become god (by grace)
God came down to earth to raise man to heavens.

The birth of Christ is a celebration of the reconciliation between God and man. With the birth of Christ, the community between humanity and God was re-established. When man sinned, he ontologically tore the communion, because there is nothing in common between light and darkness, and in God there is nothing unclean.

Only God has the power to reconnect the community with the fallen in sin, humanity. God was the first one to humble himself and was born in a dark cave, so he can illuminate us all with the light of His birth. The reconciliation is an act of two sides in communion, God is love and He is always ready to forgive us, but if it comes to reconciliation, it depends on us.

Most deserving of our salvation and reconciliation with God is the Most-Holy, Most Blessed and Indispensable, ever Virgin Mary, who first said “yes” to God and through her womb we settle in peace again and we can hope for salvation and eternal life in the kingdom of God .

But also we ought to love God and our neighbor and always to forgive. Do not ever let the satan stand between us and to take away the light of love and joy of God. We need to reject every sinful thought and to give space for God to always be among us and in us. Because if we do not forgive, then God wont forgive us and we will stay in the dark and for us Christ will not be born. And how then can we celebrate the birth of Christ, if Christ was not born (for us)?

Let the Divine-infant Christ, during these holy days, illuminate the darkness in our hearts and enlighten us with the joy of his birth, so we may love Him with our whole heart and all His humanity and together with the shepherds and angels to sing: “Glory to God in heavens, and peace among people, on earth good will! ”


Бог стана човек, за да човекот стане бог (по благодат).
Бог слезе на земјата за да го подигне човекот на небесата.

Раѓањето Христово е празник на помирување помеѓу Бога и човекот. Со раѓањето Христово, повторно се воспостави предходно, од гревот раскината заедница помеѓу човештвото и Бог. Откако човекот згреши, тој онтолошки ја раскина таа заедница, затоа што нема ништо заедничко помеѓу светлината и темнината и во Бог нема нешто нечисто.

Само Бог е моќен повторно да ја воспостави заедницата со паднатото, во грев, човештво. И Бог сакаше прв да снисходи и се роди во темната пештера, за да со светлината на Своето раѓање не просветли сите и секој кој верува и му се поклонува (преку своите вера и дела) на младенецот има живот вечен и радост во изобилие. Помирувањето е заеднички акт, Бог е љубов и Тој е секогаш спремен да ни прости, но дали ќе дојде до помирување зависи од човекот.

Најзаслужна за нашето спасение и помирување со Бог е Преславната, Преблагословената и Незаменливата, секогаш дева Марија, кој прва му рече “да” на Бога и преку нејзината утроба ние се помиривме и повторно можеме да се надеваме на спасението и животот вечен во царството на Бога.

Но исто така и ние сме должни да го сакаме Бога и ближниот и секогаш да си простуваме. Да не дозволуваме никогаш сатаната да застане помеѓу нас да ни ја помрачува светлината на љубовта и радоста Божја. Дури и секоја наша грешна помисла да ја отфрлиме и да му дадеме простор на Бог за секогаш да е помеѓу нас и во нас. Зашто ако не си простуваме, тогаш и Бог не ни простува и ние сеуште се наоѓаме во темнина и сеуште за нас не се родил Христос. А како тогаш можеме да го прославуваме раѓањето Христово, ако Христос не се родил ( за нас)?

Нека Богомладенецот Христос, во овие празнични денови, ни ја осветли темнината во нашите срца и не озари со роженствената радост на овој празничник за да можеме од сесрце да го сакаме Него и сето човештво Негово и заедно со пастирите и ангелите да запееме: “Слава на Бога во висините, меѓу луѓето мир и на земјата добра волја!”

The challenge of a spiritual life is to gain self-control.  This is one of the requirements of fasting, so by participating in the fast we learn this all important skill for an Orthodox Way of LIfe.

Saint Gregory Palamas reminds this that this issue goes all the way back to Adam and Eve. Lack of self-control is actually an evil both ancient and modern, though it did not precede its antidote, fasting. By means of our forefathers’ self-indulgence in paradise and their contempt for the fast already in existence there, death entered the world. Sin reigned and brought in the condemnation of our nature from Adam until Christ.  (more…)

On the Sunday of the beginning of the Great Lent is called “Forgiveness Sunday” because on that day in the Liturgy we read from the New testament about the forgiveness of the sins:

“For if you forgive men their trespasses, your heavenly Father will also forgive you.  But if you do not forgive men their trespasses, neither will your Father forgive your trespasses.”

And this is why on this day everyone is obliged to forgive the sins of every person. (more…)

« Previous |