“But the time is coming and it has come already, when the true worshipers will worship the Father in spirit and in truth: for the Father seeketh such as those who worship him.”
“God is a Spirit and they who worship him, must worship in spirit and in truth.”

True worshipers are those who from the depths of their heart have repentance and from the depths of their heart, in a heartfelt and sincere way (as children) seek God and obey, with pure faith, correct worship, personal repentance, prayer, sacramental life, good works and love in deed.

Недела на Самарјанката
Во Неделата на Самарјанката, 13.05.2012, кога се слави споменот на Свети апостол Јаков Заведеев; Свети Донат; Свети Игнатиј Брјанчaнинов; и Света Аргира, во манастирот на свети Прохор Пчински се отслужи Божествена Литургија на која верните се причестија со светите Христови дарови.

“Но иде времето и дошло веќе, кога вистинските поклоненици ќе Му се поклонуваат на Отецот со дух и вистина, зашто Отецот сака такви да бидат оние, кои Му се клањаат.”
“Бог е Дух и оние, што Му се клањаат, треба да се поклонуваат со дух и со вистина.”

[Show as slideshow]

The relationship between the spiritual father and the spiritual child should be of spiritual nature and all our relations and conversations are supposed to be focused on spiritual matters. What may annoy or hurt the spiritual father most is disobedience, and what delights him most is obedience. We are not supposed to be afraid of our spiritual father as if he were some despot, but we are also not advised to have a too loose relation to him. Instead, it should be much like the relation we have towards an icon as the spiritual father himself is an icon of Christ. We should treat him in an appropriate way. When you stand before an icon, you certainly do not speak nonsense and have unreasonable requirements, or questions out of the context, but simply you love the saint on the icon and you have awe towards him/her.

This comparison is a very good one. When we stand before an icon of Christ, we do not wish to boast or present ourselves in the best light, or to please it in a physical manner, unlike some women smudging the icons and trying to wipe the icon with a valuable banknote, or light the biggest of candles. This is not a way to please neither our Lord, nor our spiritual father. There is no need to try and pamper him, and to corrupt our relationship whether consciously or unconsciously, by a present, a dish, a word etc. This is not what pleases or delights the spiritual father. It is the way or the aim of our relation that may delight him. In other words the state of your heart and mind. It is according to this attitude in the relationship between the spiritual father and the spiritual child that all the necessary rules are prescribed.  Spiritual gifts that have come as a result of this personal relationship, above all towards God, and then towards the spiritual father himself, is the thing that pleases the spiritual father.

We need to be aware first of all that both the spiritual father and the spiritual child are people and it is reasonable enough that the human factor will sometimes pervade. We shouldn’t idealise him or proclaim him a saint, as he is a human after all. For a healthy spiritual growth it is necessary that we become conscious of this and to be aware that what matters most is our relationship towards him. The spiritual father loves everyone equally and he is the one who is supposed to bring everyone to God, everything else is of no greater importance. The spiritual father is loved  the most by the one who accomplishes his words, the one who is the most open to him. Not by those who constantly say they love him, and are always closed, seek attention, and get angry if not given “the necessary” portion, and always need long and meaningless explanations… The worst situation is when the spiritual child sarts giving advice to the spiritual father, and starts to doubt in him, judges him and simply rejects obedience. Thus he only makes it worse and only because of the love and the humility of the spiritual father he is able to survive. This is very much like the communication between the head and the hand. When the head instructs the hand to take something, the hand does it immediately and feels no difficulty. But when the hand is hurt, ill, wounded, it makes things complicated.

Other tribulations the spiritual father experiences when there are unclean relations among the spiritual children. For example, we need to paint an icon. A is the best in setting the basic colours, while B is better to highlight the colours. If the spiritual father wants to make a good icon, he will need to take in consideration the abilities of both A and B. If only A draws, the icon will no be so good, and vice versa: if only B draws, the icon will also not be as good as it could be, as the first phase is difficult for B. But they refuse to cooperate and then the spiritual father has his tied. Although he has such apt painters, it is as if they didn’t exist. A very tough situation indeed. Tell me is this a way to please or to sadden God? Do you love your spiritual father or not? I will say that don’t, because your deeds show the way it is. This is very tough for the spiritual father and very ungrateful act from the spiritual children.

It is not important only to come and confess that you have wronged and then talk more about the others than yourselves. It is much more important to have a relation, some dynamic aspect in the relationship to the spiritual father. When there are clear relations, then the spiritual child gets better and grows, while the spiritual father rejoices even more and grows in his spiritual life.

Односот духовен отец и духовно чедо треба да биде духовен и кон тоа треба да ги носиме нашите односи и разговори. Нешто што најмногу може да го налути или повреди духовниот отец е непослушанието на духовното чедо, а нешто што најмногу може да го израдува е послушанието. Не треба од духовниот отец да се плашиме како од деспот, но не треба да имаме ниту премногу слободен одност кон него. Тоа е како кога имаме однос кон една икона. Бидејќи духовниот отец е икона на Христос, така и ние треба да се однесуваме кон него. Кога ќе застанете пред иконата, нема да и зборуваме секакви нешта и да барате некои барања кои се неразумни, или да прашувате некои прашања кои се надвор од контекст, туку едноставно, го љубите светителот на иконата и имате љубов и стравопочит кон него.

Многу убава споредба е тоа дека духовниот отец го споредуваме како икона Христова, кога ќе застанеме пред неа, не сакаме да се покажеме и да и угодиме физички, како особено жените кога ќе почнат со дарови да ги мачкат иконите или да стават поголема пара, ќе палат најголеми свеќи и сл. со тоа не можат да Го поткупат Господ, така и кон духовниот отец. Не треба да се обидуваме да му се умилкуваме, свесно или несвесно да го поткупуваме со нашиот однос кон него, особено со тоа кој поубав подарок ќе му го даде, колку поубаво јадење ќе му направиме, колку поубави зборови ќе кажеме за него и сл. Тоа духовниот отец ни најмалку не го радува. Во тој однос духовниот отец го радува начинот или целта со која го посветувате тоа нешто. Состојбата на вашето срце и на вашиот ум. Според тој однос се пропишуваат сите останати правила и односи во релацијата духовен отец и духовно чедо.  Духовни плодови произведени или родени од личносен однос, пред се кон Бога, а потоа и кон него, е она што го радува духовниот отец.

Треба да освестиме дека духовниот отец и духовното чедо пред се` се луѓе и во тие односи секако ќе биде застапен и човечкиот фактор. Не треба да го идолатризираме или прогласуваме за светител, зашто и тој е само човек. За здрав духовен раст е потребно да го освестиме ова сознание и да знаеме дека најважен е нашиот однос кон него.  Духовниот отец подеднакво сите ги сака и сите треба да ги носи кон Господ, а другото, се’ е споредно. Духовниот Отец  најмногу е сакан од оној кој најмногу го извршува неговото слово, од оној кој е најотворен за него. Не од оној што најмногу вели дека го сака, а постојано се затвара за него, бара внимание, се срди ако не му се даде „потребното“ внимание и не е така како што тој мисли дека треба да е, за се треба да му се објаснува… Најлошо е кога духовното чедо ќе почне да го советува духовниот отец, ќе почне да се сомнева во него, да го суди и едноставно да му откаже послушност. Таквиот само му создава мачнотии на својот духовен Отец и таквиот само заради љубовта и смирението на духовниот отец опстојува. Тоа исто е како комуникацијата меѓу главата и раката. Кога главата ќе и рече на раката да земе нешто, раката веднаш тоа го прави и не чувствува тешкотија. Но, кога раката е повредена, тогаш е тешкото.

Исто така големи маки на духовниот отец му задавате кога имате нерасчистени односи меѓу вас. Пример, треба да цртаме икона. А е најдобар да ги нанесе основните бои на иконата, а Б е подобар да ги потенцира боите. Ако духовниот отец сака да направи најубава икона, ќе треба да ги искористи способноста на двајцата. Ако црта само А, нема да биде толку убава ако не црта и Б но бидејќи на Б и е проблематична првата фаза, и на него нема да биде исто убава иконата ако црта без А. Но, бидејќи тие не соработуваат меѓу себе, тогаш рацете на духовниот отец му се врзани. Тој иако ги има нив, исто како и да ги нема и полошо дури. Знаеш дека имаш, а сепак немаш. Многу мачна ситуација. Кажете ми дали на тој начин Го славите Бога или го жалостите? Го сакате духовниот отец или не? Јас ќе речам не, затоа што делата ваши го покажуваат тоа. Тоа е најмачното за духовниот отец и најнеблагодарното нешто од духовните чеда кон отецот.

Не треба само на исповед да дојдете и да кажете дека нешто сте згрешиле и повеќе да зборувате за другите отколку за себе, туку да се има релација, однос, динамика со духовниот отец. Кога ќе се има чисти личносни односи, тогаш се подобрува духовното чедо. Тоа расте, а духовниот отец уште повеќе се радува и напредува во духовниот живот.

God, I have no man to put me into the pool… that was the answer of the paralytic man, which is completely wrong. Lord Jesus Christ is alpha and omega, beginning and end and center. We shouldn’t ask for ‘someone’, but for He himself, because only He can save us from all our sufferings and pains.

Недела на Раслабениот

Во Неделата на Раслабениот, кога се слави споменот на Светиот великомаченик Георгиј и Светиот маченик Лазар Нови, во манастирот на свети Прохор Пчински се отслужи Божествена Литургија на која верните се причестија со светите Христови дарови.

Господи, немам човек кој ќе ме спушти… Бил одговорот на раслабениот, кој е сосема погрешен. Господ Исус Христос е алфа и омега, почеток и крај и центар и ние не треба да бараме “некој” туку лично Него, затоа што само Он може да не разреши од сите наши страданија и болки.

[Show as slideshow]

Се што создаде Бог е добро и за да му служи на човекот. Но, со појавата на гревот и непослушноста на човекот спрема Бога, се сруши блажената заедница меѓу него и Творецот. И природно беше човекот да биде изгонет т.е. да отпадне од близината Божја. И затоа вечен стремеж на човекот е повторно да се врати во местото на заедницата со Бога. А светот каков што е, е претесен и пеколен за исполнување на таа заедница, како што Самиот Бог му објавил на Авва Арсениј, кога овој го молел да му открие како да се спаси слушнал глас кој му одговорил: „Арсениј, бегај од луѓето (светот) и ќе бидеш спасен“3. Замрзувајќи го светот и се што е омилено на светот, па дури самата човечката природа, поставувајќи стража над помислите и јазикот, за да не се повлече некој светски разговор, Аввите од пустината практикувале да одат на извесно растојание еден од друг. Авва Еракс за себе вели: „Никогаш не сум рекол ни еден светски збор, ниту пак сакам да го слушнам“4, а Авва Ор на својот ученик Павле му рекол: „Внимавај синко, никогаш не внесувај туѓ збор во ова ќелија“5.

Откажувањето, според Лествичник е трајно, по примерот на патријархот Аврам: „Излези од земјата своја, и од родот свој, и од домот на татка си, па појди во земјата што ќе ти ја дадам“. (Бит.12,1). Првото откажување од светот можеме да видиме кај Авва Касијан кој раскажува за некој монах, кога некои негови роднини му јавиле дека татко му е болен пред смрт, да дојде и да го види. А тој им одговорил: „Јас умрев пред него за овој свет, мртвиот не може да го наследи живиот“6.

Постанувајќи туѓинец меѓу туѓ народ потребно е да се избегнува секкава пристрастност според примерот на Авва Агатон за кого се зборувало дека потрошил доста време градејќи келија заедно со своите ученици и кога завршиле со градбата, конечно влегле и се населиле во неа.

Меѓутоа, уште првата недела тој здогледал нешто што не му се допаѓа, па и рекол: – Станете, одиме од тука. А, тие многу се вознемириле, па му рекле:

- Ако си имал на ум да одиме, зошто тогаш вложивме толку труд градејќи ја ќелијата? Луѓето повторне ќе се соблазнат одна и ќе речат:

- Видете ги тие непостојаните, повторно отидоа. Гледајќи ја нивната малодушност, Старецот им рекол:

- Нека се и соблазнат некои, но од друга страна, на некои тоа ќе им биде на корист, зашто ќе речат:  „Блазе им, зашто заради Бога се преселија и се друго презреа. Во секој случај кој сака да дојде со мене нека дојде, јас сега заминувам“.

Тогаш учениците паднале на земјата молејќи го да им допушти да дојдат со него.7 „И уште раскажуваа за него: тој често се преселуваше од едно место на друго имајќи го на рамењата само својот кожув“8

Во почетокот, откажувањето се постигнува со мака и труд, преку пост и воздржување, непрестаен плач, постојано бдеење над самите себе, откажување од својата волја преку послушание кон старецот, незлобиво трпење на укори, неправди, исмејувања, навреди и слично. Иако почетокот е тежок, заради крутоста на природата и болеста, Бог им ја олеснува борбата на почетниците за веднаш да не се вратат назад во светот. Па да се угледаме на Лот, а не на неговата жена.

*Текстот е извадок од дипломската работа на о. Гаврил на Теолошкиот Факултет свети Климент Охридски во Скопје, 2000 г.

         Everything that God created is good and was created in order to serve man. But when the sin and the disobedience of man towards God appeared, the blessed unity between him and his Creator was ruined. It was natural for the man to be banished i.e. to be excluded from God’s closeness. That is why man eternally craves to be brought back again to the unity with God. And the world as it is, is too narrow and too hellish to fulfill that unity, in the way that God Himself announced to Abba Arsenij, when he asked Him how to save himself, he heard a voice answering: “Arsenij, run away from people (the world) and you will be saved”.          Becoming estranged from the world and everything that is pleasing in the world, even man’s nature itself, posting sentries to the thoughts and the tongue, in order not to start an earthly conversation, the Abbas in the deserts used to live apart within some distance. Abba Erax said for himself: “I never said an earthly word, nor do I want to hear one”, and Abba Or said to his disciple Paul: “Renouncing the world, according to St. John Climacus, is permanent, as the example of patriarch Abraham ‘Leave you land, your family, and your father’s home and go to the land that I am going to show you’” (Genesis 12.1). The first renouncing can be seen in Abba Kasijan who tells us about some monk, whose relatives told him that his father was very ill, almost dying, and that he should go and see him, and he answered to them: “I died for this world before he did, the dead one cannot follow the one who is alive”.

         Becoming a stranger among strange people you need to avoid every kind of prejudice according to the example of Abba Agathon, for whom it is told that he spent a lot of time building a cell together with his disciples and when they finished it they finally entered and lived there. However, the very first week he saw something which he didn’t like, and told them: “Come on, let us go away from here”, and his disciples, becoming very upset from that, told him: “If you had in mind that we should go away, then why did we labour so hard to build the cell? People will be lead astray by us and will say: “Look at them, the unstable ones, they left again”. Seeing their faint-heartedness, the Elder told them: “Let some of them be tempted, but on the other hand some of them will find it useful since they will say: ‘Lucky them, since they left their cell for the sake of God and despised everything else. In any case who likes to come with me, may come now, I am leaving”. Then his disciples bowed to him praying him to let them go with him. It is also said that he used to leave one place and go to another one possessing only his sheepskin coat.

         In the beginning the renouncing can be achieved with effort and difficulty, through fast and prayer, unstoppable cry, permanent watch over our own selves, renouncing our will through the obedience towards our Elder, maliciousless endurance of reproaches, injustices, mocking, insults and so on. Although the start is hard because of the hardships of nature and the illnesses, God eases the fight for the beginners in order not to go back to the world immediately. So let us take Lot and his wife as a model.

* The text is an excerpt from the graduation work of Fr. Gabriel at the TheologicalFaculty of St. Kliment Ohridski in Skopje in 2000

Недела на Мироносиците

Во Неделата на Мироносиците , 29.04.2012, кога се слави споменот на Светите маченички Агапија, Хионија и Ирина во манастирот на свети Прохор Пчински се отслужи Божествена Литургија на која верните се причестија со светите Христови дарови.

Храброста на жените мироносици ги удостоила први да го видат Христос воскреснатиот и први да ја слушната најрадосната вест дека Христос Воскресна!
Така и ние треба да ја следиме нивната  ревност и храброст барајки го Него (Бог) во нашиот живот, во нашето срце.

 

[Show as slideshow]

Apostle Thomas has touched the wounds of Jesus Christ and he has believed, not because he didn’t believe in His resurrection before, but because he wanted personally to touch God of his love. So we should do in our life. We should try personally, trough the ascetic and hesychastic experience and struggle to touch God and be with Him.

Томина Недела

Во Неделата на Св. Апотол Тома кога се слави споменот на Светиот маченик Евпсихиј и Преподобниот маченик Вадим, во манастирот на Свети Прохор Пчински се отслужи Божествена Литургија на која верните се причестија со Светите Христови дарови.

Тома ги допрел раните на Исус Христос и поверувал, не затоа што не верувал во Неговото воскресение, туку затоа што лично сакал да се допре до Бога од љубов. Така и ние во нашиот живот треба да се трудиме лично, преку аскетско исихастички опит и подвиг да се допреме до Бога и да бидеме со Него.

[Show as slideshow]

After the service in procession they all headed towards the Monastery’s Mineral Spring  and Moleben of the Mother of God was served. The sounds of the faithful celebrating the Resurrection of Christ, and the miracles of the life-giving spring of the Mother of God, was like a miracle on its own under the open sky.

At the end of the service, Abbot Gavril spoke about the miracles of the life-giving spring and how through our faith in God we can all witnesses His everyday miracles.

Once everyone received a blessing, a feast of love was served.
The  Abbot of the monastery thanked the Lord for the presence of the faithful and he spoke about the holy Gospels as alive and a way to the eternal life.

This evening everyone at the monastery was like one family, one body, one heart…the way we should always be.

Glory to God!!!

Животодавниот Извор на Богородица

Четвртокот вечерта, 20.04.2012, во спомен чудата на животвотворниот извор на Мајката Божја, во манастирот на св. Прохор Пчински се отслужи празнична Богослужба во сослужение на свештенството од МПЦЕАНЗ и верниот народ, помеѓу кои беше присутен и г. Саво Сибиноски, Македонскиот Генерален Конзул – Мелбурн.

По отслужената Вечерна Богослужба сите заедно во литија се упатија до Манастирскиот Минерален Извор и Молебен за Мајката Божја беше одслужен. Звуците на верниците кои го славеа Христовото Воскресение  и чудата на Животодавниот Извор на Богородица, беше како чудо само од себе под отвореното небо.

На крајот од Богослужбата, Игуменот Гаврил зборуваше за чудата од Животодавниот Извор и како преку нашата вера во Господ, сите ние можеме да бидеме сведоци на Неговите секојдневни чуда.

Откако сите си зедоа благослов, имаше заедничка трпеза на љубовта.
Игуменот на манастирот  му се заблагодари на Господ за присуството на сите верници и зборуваше за Евангелието како живо и пат кон вечниот живот.

Оваа вечер сите во манастирот беа како едно семејство, едно тело, едно срце… како што секогаш треба да бидеме.
Слава на Господа!!!

[Show as slideshow]