Constantine’s parents were Emperor Constantius Chlorus and the Empress Helena. Chlorus had other children by another wife, but from Helena he had only Constantine. After his coronation Constantine fought three great battles: one, against Maxentius, a Roman tyrant; the second, against the Scythians on the Danube and the third, against the Byzantines. Before the battle with Maxentius, while Constantine was greatly concerned and in doubt about his success, a brilliant Cross appeared to him in the sky during the day, completely adorned with stars and written on the Cross were these words: “By this Sign Conquer.” Astonished, the emperor ordered a large cross to be forged similar to the one that appeared to him and that it be carried before the army. By the power of the Cross he achieved a glorious victory over the enemy who was superior in members. Maxentius was drowned in the Tiber river. Immediately after that, Constantine issued the famous Edict of Milan in the year 313 A.D. to halt the persecution of Christians. Defeating the Byzantines, Constantine built a beautiful capital on the Bosphorus which from that time on was called Constantinople. Before that, however, Constantine succumbed to the dreaded disease of leprosy. As a cure, the pagan priests and physicians counseled him to bathe in the blood of slaughtered children. However, he rejected that. Then the Apostles Peter and Paul appeared to him and told him to seek out Bishop Sylvester who will cure him of this dreaded disease. The bishop instructed him in the Christian Faith, baptized him and the disease of leprosy vanished from the emperor’s body. When a discord began in the Church because of the mutinous heretic Arius, the emperor convened the First Ecumenical Council in Nicaea, 325. A.D., where the heresy was condemned and Orthodoxy confirmed. St. Helena, the pious mother of the emperor, was very zealous for the Faith of Christ. She visited Jerusalem, discovered the Honorable Cross of the Lord, built the Church of the Resurrection on Golgotha and many other churches throughout the Holy Land. This holy woman presented herself to the Lord in her eightieth year in 327 A.D. Emperor Constantine outlived his mother by ten years. He died in Nicomedia in his sixty-fifth year in 337 A.D. His body was interred in the Church of the Twelve Apostles in Constantinople.

Светиот цар Константин и Светата царица Елена

Родители на Константин му беа царот Констанциј Флор и царицата Елена. Флор имаше уште деца и други жени, но од Елена го имаше само овој Константин. Три големи борби имаше Константин кога се зацари: една против Максенциј, тиранин во Рим, друга против Скитите на Дунав и трета против Византинците. Пред борбата со Максенциј, кога Константин имаше голема грижа и се сомневаше во својот успех, му се јави сред бел ден блескав крст на небото, сиот закитен со ѕвезди, а на крстот стоеше напишано: „Со ова победувај!“ Восхитен царот нареди да му исковаат голем крст, сличен на тој што му се јави и да го носат пред војската. Со силата на Крстот тој стекна славна победа над бројно надмоќниот непријател. Максенциј се удави во реката Тибар. Веднаш потоа Константин го издаде прочуениот Едикт, во Милано, 313 година, за престанок на гонењата на христијаните. Откако ги победи Византинците, тој изгради прекрасна престолнина на Босфор, којашто оттогаш се нарече Константинопол. Но пред ова Константин западна во тешка проказна болест (лепра). Жреците и лекарите го советуваа да се бања во крв од заклани деца, но тој тоа го одби. Тогаш му се јавија Светите апостоли Петар и Павле и му рекоа да го побара епископот Силвестер, којшто ќе го излечи од страшната болест. Епископот го поучи во христијанската вера и го крсти и проказата исчезна од телото на царот. Кога во Црквата настана раздор заради смутливиот еретик Ариј, царот го свика Првиот Вселенски Собор во Никеја, во 325 година. Овде се осуди ереста, а се утврди Православието. Благочестивата мајка на царот, Света Елена, ревнуваше усрдно за верата Христова. Таа го посети Ерусалим и го пронајде Чесниот Крст Господов и на Голгота ја изгради црквата на Воскресението и уште многу други цркви по Светата Земја. Во својата осумдесетта година оваа света жена се престави кај Господ, во 327 година. А царот Константин ја надживеа мајка му за десет години и се упокои во својата шеесет и петта година, во 337 година, во градот Никомидија. Неговото тело беше погребано во црквата на Светите апостоли во Цариград.