Не смееме да си дозволам да имаме нешто против никого. Мојот однос кон другиот е и мојот однос кон Бога. Постои аскетска љубов и благодатна љубов. Ние сме создадени според образ Божји – Тој ја ставил љубовта како Негов печат во нас. Затоа што Бог е љубов и на нашата човечка природа и е својствено да љуби, тоа е благодатната љубов. Но бидејки сме носители на падната природа, знаеме и да не сакаме, но треба да сме свесни за таа наша слабост и тоа, дека треба да имаме љубов, тоа е аскетската љубов.

Ако јас имам некои лоши чувства кон некого дека ме повредил, треба да знам дека, тој не мене, туку мојата суета и моите страсти ги повредил. Треба да правиме разлика помеѓу овие две сосем различни нешта. Кога некој ќе не’ повреди, и ние се чувствуваме повредени, тоа е знак дека сме робови на гордоста и не сме чисти од страстите. Тоа е од паднатата човечка природа. Злото не постои. Тоа не е создадено од Бога, според тоа нема ни егзистенција. Злото го измислил ѓаволот и затоа тој е татко на гревот. На злото ние му даваме егзистенција. Тоа, преку помисла, ни се нуди и ако го прифатиме тогаш му даваме постоење. Во спротивно, ќе се појави и ќе го снема.

Болката е својство и последица од гревот и состојба после падот. Колку повеќе сме чисти толку помалку страдаме и обратно. Љубовта е апсолтна позитивност. Кај светите луѓе, бидејки Божествената благодат го проникнало и нивното тело, тоа станува продуховено, така да и страданијата кои им ги нанесувале мачителите не ги ги чувствувале, а во душата наместо болка, чувствувале радост.

Ако имаме љубов, тогаш и ќе простиме на секој и ќе се помолиме за него. Но бидејки горди и самобендисани, биваме повредувани во нашето его и затоа ние се помрачуваме, оладува и се стврднува нашето срце, а со тоа и страдаме во душата. Сите гревови потекнуваат од гордоста. За оние кои се чисти и го очистиле своето срце од страстите тие љубат безрезервно, па што и да и направиме. Најголем пример за тоа е Господ, Кој безгрешен, кога го навредувале, биеле, плукале и исмејувале не ги проколнал туку, им простил: “прости им Господи, не знаат што прават”. Исто и со свети Стефан првомаченк, и еден друг светител, за кого пратиле војници за да го убијат, но тие не знаеле кого треба да убијат. Светителот убаво ги примал, ги нагостил и на крајот им рекол да го извршат тоа за кое дошле и им се открил. Исус дури ги измил нозете на Својот предавник.

Овој свет не ни дава никаква сигурност, туку Бог е нашата сигурност. Ако во наште срца чувствуваме дека не сакаме некого значи не сме хриситијани, го немаме Христос и нема да го здобиеме Царството Небесно. Треба да се молиме за таквите. Во христијанството нема пораз. Во моментите кога мислиме дека сме најпоразени, тогаш Господ е со нас и ние сме најсилни. Господ дури и на крст пошол. Со секоја таква наша борба и победа ние имаме венци на небесата. Секоја борба е добивка. Затоа Господ вели ќе и даде 100 пати повеќе на оние што одат по Него.

Целата работа е во борбата помеѓу гордоста и смирението во нас. Ќе се смириме, ќе премолчиме имајќи ја мислата дека ние сме виновни и Господ ќе е со нас преку Неговата благодат. Но ако сме горди никогаш нема да најдеме мир и спокој за нашите души. Ако нема да се смириме и простиме, ќе го паметиме тоа цел живот и ќе ни биде товар на душата и совеста. Ако ја имаме самата љубов во нас ќе имаме и мир, спокојство, тишина, благодат… а сето тоа што ја нарушува таа наша состојба и ни пречи, треба да ја отфрлиме, па дури и најмалата помисла.

Ако велам дека те сакам, а ти ми направиш нешто лошо, а јас не ти простам, тогаш со што покажувам дека те сакам? Од друга страна, ако ти простам, се измирувам самиот со себе. А ако не ти ни замерувам и имам љубов кон тебе, секоја помисла ќе ја отфрлам како туѓа и непријателска. Важно е како ќе го обработиме тоа во срцето. Од најтврди картони можеме да направиме најмеки салфетки, но и од златото можеме да направиме куршуми за убивање. Затоа е потребно да се има искусен духовен отец, на кој ќе се исповедаме, и секој негов совет ќе го прифатаме без испитување и се подвизуваме во љубовта. Бадијала одиме на Црква, ако немаме љубов. Секој благодатен дар зависи од нас. Господ сака да ни ги даде, но ние треба да се отвориме и да бидеме подготвени да ги примиме и чуваме.

Треба да сме едноставни и прости . Ние сме комлицирани и сложени, неискрени кон Бога и себе, и тоа е нашиот проблем. Ако јас си признаам дека имам помисли кон некој и ги исповедам, ќе поминат, но ако не признавам и не ги исповедам, тие ќе преминат на дело. Ако сме горди, го затвораме своето срце, а ако сме смирени - го отвараме. Треба да имаме љубов кон сите. Во Евангелието се вели дека кога некој ме сака мене, лесно е да го сакам и јас него, но проверката на нашата љубов е дали ќе го сакаме оној што не не‘ сака. Се повредуваме затоа што сме горди, само за да се покажеме подобри од другите.

Вреди да се подвизуваме во љубовта и да го наследиме благословот на св.ап. Павле: Љубовта на Бога Оца, благодатта на Исуса Христа и заедницата на Светиот Дух да бидат со сите нас.